Novas de interese - Gallaecia Libros


Listado de novas:


Dende 181 até 186 de 210 elementos

<< Anterior 1 ... 23 24 25 26 27 28 29 30 3132 33 34 35Seguinte >>

Os Nosos Trinques: Rosalía de Castro. Letras Galegas 2015

Gallaecia Libros - 13/05/2015
Ver noticia

  Gallaecialibros mostra aos seus lectores unha escolma de libros de Rosalía de Castro e sobre esta autora e a súa obra. A escritora que, con orgullo de ser galega e escribir na lingua propia de Galicia, deu á literatura galega dun novo nacemento é hoxe unha figura imprescindíbel da nosa historia.

[...]
      Ler máis...

Os Nosos Trinques: Rosalía de Castro. Letras Galegas 2015

Gallaecia Libros - 12/05/2015
Ver noticia

Rosalía de Castro é a figura máis importante do Primeiro Renacemento galego. Naceu en Santiago de Compostela, en 1837, como froito das relacións entre unha fidalga e un sacerdote. Desde ben nena pasou a vivir coa súa nai, primeiro na zona de Padrón e, a partir de 1850, en Santiago de Compostela. Nesta cidade Rosalía será testemuña da terríbel fame e do andazo de cólera de 1853-54 e vivirá o fervor revolucionario deses anos. É probábel que iniciase a súa formación na Sociedade Económica de Amigos del País, mentres asistía con regularidade ao Liceo de la Juventud, lugar de encontro dos intelectuais comprometidos co movemento provincialista. As correntes ideolóxicas que imperaban no grupo, e que permanecerán sempre na obra de Rosalía, eran o socialismo utópico e o republicanismo democrático.
    Posibelmente non fose casual que a marcha de Rosalía a Madrid, en 1856, coincidise coas represalias contra os participantes no Banquete de Conxo, organizado polo grupo do que ela formaba parte, aínda que o máis probábel é que se desprazase á Corte coa intención de se dedicar profesionalmente á escrita. Alí casou con Manuel Muruía en 1858 e publicou as súas primeiras obras: o poemario La Flor (1857) e mais a novela La hija del mar (1859). Nesta última aparece xa a Rosalía feminista, a escritora que, dentro dos estreitos límites que lle impón a época, fai unha alegación en defensa dos dereitos da muller.
    A década dos 60, que desembocou na Revolución do 68, foi un período de grande efervescencia intelectual e política. Rosalía e Murguía formaban parte desa corrente federalista e republicana que aspiraba a un novo modelo político en que a causa galeguista tería cabida, que soñaba con ideais do socialismo utópico: liberdade relixiosa, libre comercio, sufraxio universal... Neste ambiente de ilusión e esperanza no futuro, Rosalía escribiu os Cantares gallegos, cuxa publicación, en 1863, marcou o inicio do Primeiro Renacemento. No "Prólogo" intentou suavizar as posíbeis reaccións contra o libro polo seu carácter reivindicativo, o uso exclusivo do galego e a autoría feminina.
    Rosalía era por entón unha escritora profesional que colaboraba con regularidade en diversas publicacións, mentres atendía ás obrigas familiares que a levaron a residir unhas veces en Castela (Madrid e Simancas) e outras en Galiza (Lugo, Compostela, A Coruña, Padrón), onde ficará definitivamente na década dos 70. Mais o fracaso da Revolución do 68 e a Restauración Borbónica acabaron coa esperanza no futuro. Á ilusión seguiu o desengano, agravado polas dificultades económicas derivadas do cambio político e polas discrepancias e disputas entre Murguía e Lamas, entre o galeguismo progresista e o galeguismo conservador. As consecuencias destes desencontros pagounas Rosalía, pois ficou sen posibilidades de colaborar na prensa galega. A máis relevante escritora das nosas letras tivo que publicar o seu derradeiro poemario galego, Follas Novas (1880), na Habana e Madrid. O desencanto e a amargura ditaron as "Dúas palabras da autora" con que se abre este poemario, en que a muller galega, os nenos, os vellos e todos os desposuídos encontraron a súa voz propia.
    O cancro acabou coa vida de Rosalía en 1885, non sen que antes deixara unha importantísima obra en español, poética (En las orillas del Sar) e narrativa (El primer loco, Ruinas, El caballero de las botas azules), que aínda non está suficientemente valorada.
    No centenario da publicación de Cantares Gallegos, a Real Academia Galega consagrou o 17 de Maio á celebración do Día das Letras Galegas, que lle foron dedicadas a Rosalía na súa primeira edición. Os restos da nosa máis insigne escritora repousan no Panteón de Galegos Ilustres, en San Domingos de Bonaval.

 

[...]
      Ler máis...

Os Nosos Trinques: Historia de Noia

Gallaecia Libros - 10/04/2015
Ver noticia

Noia fundouse en 1168 para ser o porto de mar que non tiña Compostela. Pasaron 847 anos e pouco queda daquel PORTUS APOSTOLI, os noieses empeñáronse en ir destruíndo case todas as mostras da vila medieval cun afán digno de mellor causa.

GallaeciaLibros quere sumarse ao obxectivo de divulgar o pasado de Noia e animar a todos e a todas a que participen na VII Semana da Historia de Noia.

 

[...]
      Ler máis...

Os Nosos Trinques: Historia de Noia

Gallaecia Libros - 10/04/2015
Ver noticia

 

Historia

Os primeiros poboados nas desembocaduras dos ríos Tambre e Traba foron creados hai uns 5.000 anos. Desa época consérvase o dolmen de Argalo, do período megalítico. Do período castrexo consérvanse restos do castro da Barquiña, aldea que foi a orixe primitiva de Noia. Coa romanización de Galicia creáronse pontes sobre os dous ríos, que foron reformadas na Idade Media, e das que xa non se conservan restos.

Na Idade Media o porto marítimo tivo moita influencia na expansión económica da vila, que dependía da mitra compostelá. Durante o século XIV Noia foi adquirindo a actual configuración urbana, e levantáronse as murallas, a fortaleza do Tapal, os hospitais, e reedificáronse varias igrexas, como a de Santa María e San Martiño.

Houbo varios enfrontamentos entre os señores feudais e o Arcebispado. Durante a Revolta Irmandiña os campesiños destruíron a fortaleza de Tapal. Finalmente, os señores acabaron vencendo e obrigaron aos Irmandiños a reconstruír torres e castelos.

Durante o século XVI houbo un renacemento económico e cultural, con novas construcións e a creación de feiras e mercados de gando. En 1585, Filipe II vendeu a vila a un comerciante xenovés buscando fondos para os seus proxectos bélicos, iniciándose un período de decadencia que continuou até o século XVII. No século XVIII a fidalguía mediaba coa igrexa para subarrendar as terras ao campesiñado, obtendo grandes ingresos, cos que se construíron pazos, como o de Argalo ou o de Bergondo. A finais dese século asentáronse na poboación industrias derivadas da mar.

A comezos do século XIX Noia separouse do Arcebispado. En 1846 tivo lugar na vila parte do levantamento militar provincialista contra o presidente Narváez, levado a cabo polos mçartires de Carral, que implicou unha época de represalia do goberno que levou a moitos noieses ao exilio e a emigración.

Na década de 1920 construíuse no río Tambre a primeira gran central hidroeléctrica galega, promovida pola Sociedad Gallega de Electricidad, cun edificio deseñado por Antonio Palacios.

[...]
      Ler máis...

Os Nosos Trinques: Historia de Noia

Gallaecia Libros - 09/04/2015
Ver noticia

Por fortuna, os noieses contamos cun moitos homes e mulleres que dedicaron o seu esforzo a describir o noso paso pola Historia. Nunca lles agradeceremos o suficiente esa dedicación.

Por ducias podemos contar os libros que recollen os case 850 anos de existencia da nosa vila. No noso trinque temos unha pequena mostra deste imprescindible labor, que nos permite coñecer o noso pasado e poder transmitir ese coñecemento ás xeracións futuras.

 

 

[...]
      Ler máis...

Os Nosos Trinques: As imaxes da memoria. Fotógrafos e fotografías de Galicia

Gallaecia Libros - 23/02/2015
Ver noticia

Galicia é terra de fotógrafos. Moitos, ao mellor sen pretendelo, son os notarios da vida dos que habitaron o noso país. Foron polos camiños, polas casas, polas feiras, polas festas... recollendo os momentos felices ou amargos e os traballos das xentes.  Fixeron retratos cun humilde pano de fondo ou nun estudio decorado como o salón dun gran pazo, para cumprir a ansia de perdurar dos retratados. Grazas a eles conservamos a memoria dos nosos ancestros, dos que nos quixeron e quixemos, dos que non coñecemos pero que nos deixaron a súa pegada.

[...]
      Ler máis...



                                                                                                                                                                                                                                                                                   
Subir